Kompozitor i dirigent Vojislav Ilić rođen je 10. januara 1912. godine, a umro je 1999. godine. Čitav svoj život posvetio je horskoj muzici. Po završenoj bogosloviji i Srpskoj muzičkoj školi, 1937. godine dobija stipendiju Prvog beogradskog pevačkog društva i odlazi na studije muzike u Berlin. Tamo je orkestarsko dirigovanje slušao kod Vilhema Furtvenglera (Wilhelm Furtwängler), a horsko kod Karla Tomasa (Karl Thomas). Po povratku sa studija radio je u Muzičkoj školi Isidor Bajić, na beogradskoj i skopskoj radio stanici i u Srpskom narodnom pozorištu u Novom Sadu. Od 1951. godine predavao je horsko dirigovanje na Muzičkoj akademiji u Beogradu. Dolazak Vojislava Ilića na mesto profesora Muzičke akademije doveo je do procvata horskog života na ovoj instituciji. Dvadeset godina, od 1952. do 1971. godine, Ilić je dirigovao horom i orkestrom Muzičke akademije i sa ova dva ansambla ostvario velike koncerte. Osim rada na Akademiji, Ilić ostvaruje i značajnu aktivnost kao organizator i dirigent većeg broja horova u Beogradu. Ujedno je osnivač i mnogih festivala horske muzike, kao što su Mokranjčevi dani u Negotinu, Horovi među freskama u Beogradu i Niške horske svečanosti. Međutim, u periodu najbržeg uspona karijere Ilić doživljava neočekivane teškoće, proizašle iz političkih promena u državi posle Drugog svetskog rata. Ilić se prilagođava novonastalom stanju, jer je ono suprotno srpskim interesima, tradiciji i zdravom razumu. Svojim istrajnim radom Ilić je dao ogroman doprinos muzičkom školstvu i kulturi Srbije. Zahvaljujući njemu, na koncertne podijume se vraća prethodno odstranjena, pravoslavna duhovna muzika kojoj je bio posvećen čitavog života. Svoju strategiju za povratak srpske duhovne muzike na koncertne podijume Ilić je bazirao na organizaciji koncerata posvećenih obeležavanju godišnjica velikog srpskog kompozitora Stevana Stojanovića Mokranjca. Tako je 1956. godine održan koncert povodom obeležavanja sto godina od Mokranjčevog rođenja, a 1964. godine obeleženo je pedeset godina od smrti ovog kompozitora. Po prvi put posle nekoliko decenija, usled nastanka novog režima, u Kolarčevoj zadužbini mogli su se čuti zvuci srpske duhovne muzike.  Tokom većeg dela života Ilić je rukovodio amaterskim horovima.

Paralelno sa dirigentskom aktivnoću razvija se i njegova kompozitorska delatnost. Pored niza kompozicija nastalih za hor, Vojislav Ilić napisao je i dve opere (Zona Zamfirova i Šanko), kantate (Narodne zagonetke i Spomen na ustanak), Simfoniju i Simfonijsku poemu, kao i manja orkestarska dela. Pored kompozicija, horskoj muzici posvetio je i teorijske zbirke kao što su Horske vežbe, Horsko dirigovanje, Impostacija horskog glasa i Nega dečijeg glasa. Kao dobar poznavalac i srpskog narodnog crkvenog pojanja Vojisalv Ilić je pravio harmonizacije i aranžmane prazničnih crkvenih pesama za dečiji, ženski, muški i mešoviti hor. Beležio je crkveno pojanje i izvodio ga kao pojac i kao dirigent. Njegove interpretacije Mokranjčevih crkvenih napeva u svih osam glasova Srpskog osmoglasnika, zabeležene na trajnom snimku predstavljaju svojevrsnu zaostavštinu budućim generacijama pevača, ali i muzičara.

Vojislav Ilić je više od šest decenija doprinosio razvoju muzičke kulture Srbije. Održao je preko hiljadu koncerata, organizovao rad u preko desetine horova, osnovao desetak horskih festivala i odškolovao na hiljade muzičara.